Deense bontkwekers aangeklaagd voor dierenmishandeling

3 11 2009

Deze post kan je ook terugvinden op mijn andere blog: dierenbevrijding en dierenrechten

Af en toe hoor ik wel eens iemand zeggen: ‘in de scandinavische landen doet men ten minste niet “emotioneel” over bont’. Het volledig misplaatste argument van ‘emotionaliteit’ ter zijde, klopt deze redening helemaal niet. Het is helemaal niet waar dat de scandinavische landen zoals Denemarken (waar grote bontactoren inderdaad gevestigd zijn) bont zomaar klakkeloos aanvaarden.

Recent heb ik hierover ook bericht op mijn engelstalige blog en op de vegansoapbox (waar ik gastblogger ben). Hier zijn de links naar mijn vorige bijdrages over de recente bontschandalen in de scandinavische wereld:

Hope for the future

Hier is dezelfde post over bont op de: vegansoapbox

nertsenkwekers aangeklaagd voor dierenmishandeling

Ik zal niet alles opnieuw herhalen op deze blog wat ik reeds elders heb geschreven, maar zal wel een korte samenvatting geven:

In Denemarken is er recent veel ophef geweest rond een documentaire (zowel voor als na het uitzenden). Dierenactivisten van Deense dierenrechtengroep Anima hebben in samenwerking met Deens televisiestation TV2 en het magazine ‘Extra Bladet’ onaangekondigd en in het geheim bezoek gebracht aan kwekerijen om een zo onvertekend mogelijk beeld te krijgen van de levensomstandigheden waarin de dieren leven die later omgetoverd worden tot bontkraagjes en jasjes in naam van de mode. Wat ze ontdekten was schokkend.

De bontindustrie kreeg wind van de zaak en heeft blijkbaar met man en macht geprobeerd om de uitzending van een documentaire hieromtrent op TV2 tegen te houden. Tot en met het zetten van grof geld op de hoofden van de dierenactivisten die de beelden genomen hebben. Een bounty dus zoals je wel eens in de films ziet en wat in de 19e eeuw nogal gebruikelijk was: wanted poster

Na de uitzending hebben de autoriteiten tientallen kwekers aangeklaagd wegens dierenmishandeling en beloven ze dit tot op de bodem uit te spitten. Ik ben benieuwd en zal deze zaak op de voet volgen (op mijn engelstalige en nederlandstalige blogs).

Eén pikant detail: de voorzitter van de vereniging van bontkwekers werd ook aangeklaagd.

Wat mij ook opvalt is dat landen zoals Noorwegen of Denemarken zogenaamd bij de beste landen zijn als het om bontproductie gaat. Er zou geen vuiltje aan de lucht zijn en het welzijn van deze dieren zou ‘uitmuntend’ zijn. De beelden geven een volledig andere werkelijkheid weer dan de mooie woorden van de bonthandel. Maar ja, als er beelden uitkomen die niet in het wereldbeeld van bepaalde actoren past, dan worden dierenactivisten zoals ik toch gewoon uitgescholden voor vegetarische/veganistische extremisten, terroristen en dieren extremisten. Kwestie van een eerlijk en volwassen debat te houden neem ik aan.

In Noorwegen kwamen enige tijd geleden al gelijkaardige beelden uit. Wie een beetje noors of deens kan (zoals ik dus), hier zijn enkele interessante sites:

Dierenrechten organisatie Anima: anti-bont acties

Beelden uit de Noorse bontindustrie: forby pels (ook in het engels)

Op de website van dyrs frihet (noorse actiegroep) kan je links terugvinden naar de Deense documentaire over de bontkweek: documentaire: project X

Op mijn eerder vermelde engelstalige blogposts kan je meer info vinden. Laten we hopen dat deze praktijken snel tot het verleden behoren. Er is toch reeds een lichtpunt aan de horizon. Ierland heeft recent het kweken van dieren voor bont verboden. Wanneer gaat België hierin volgen?

Advertenties




Europees totaalverbod op zeehondenbont

4 03 2009

Een europees totaalverbod op zeehondenbont is recent goedgekeurd in de commissie interne markt en consumentenzaken van het Europees Parlement, zoals we kunnen lezen op de weblog van CD&V politica Marianne Thyssen.

Hiermee volgt Europa het voorbeeld van België die als eerste land van de EU zeehondenbont en afgeleide producten verbood.

Ik kan dit alleen maar toejuichen. Het is reeds jaren dat deze onmenselijke praktijken worden aangeklaagd. Jaren zoals Canada, Namibië of Rusland draaien er namelijk hun hand niet voor om, om dit soort schaamteloze praktijken uit te oefenen in naam van de internationale bonthandel:

Zoals je ziet…ze voelen er niets van, direct dood (ja, ik ben andermaal sarcastisch):

Op de website van dierenrechtenorganisatie GAIA kunnen we het volgende lezen: GAIA

Met een ruime meerderheid van 25 stemmen tegen 7 stemde de Interne Marktcommissie van het EP eergisteren voor een EU-totaalverbod van de handel in zeehondenproducten. “Daarmee komt een EU-verbod op de handel in zeehondenproducten een serieuze stap dichterbij”, zegt een tevreden GAIA-voorzitter Michel Vandenbosch.

Het is mij ook duidelijk dat de internationale bonthandel maar dient in te zien dat deze wrede jacht ook niet ecologisch te verantwoorden is.

De voorbije 10 jaar is de zeehondenpopulatie in Rusland met een derde afgenomen tot 200 000 dieren, als gevolg van de smeltende ijskappen en de jachtdruk. Russische jagers slaan nog geen twee weken jonge pups de schedel in om hun witte vacht, zeer gegeerd door de bontindustrie, niet te beschadigen

Ook in onze regio’s vallen de zeehondenpopulaties terug. Volgens de guardian:

Salmon farmers could be expelled from one of the UK’s leading animal welfare schemes if they continue shooting seals in large numbers, after scientists warned that common seals are suffering a catastrophic decline

Animal rights groups allege the steep fall can be blamed partly on some salmon farmers in Scotland who secretly and unnecessarily shoot up to 5,000 seals each year because the animals could break into fish farm cages.

Dit recente artikel staat in sterk contrast met eerdere beweringen die werden gemaakt door de visserijsector in Groot-Brittanië, zoals we kunnen lezen in een artikel (6 november, 2006)van de BBC.

The Mallaig and North-west Fishermen’s Association has added its voice to a call for a debate on a seal cull.

Culling was stopped in the late 1970s and fishermen have said seals are to blame for declining numbers of commercial fish stocks.

Grey seals are protected under the EC Habitats Directive.

In 2001 werd dit onderwerp ook al ter sprake gebracht en toen sprak men zich ook uit voor een ‘cull’. We mogen van geluk spreken dat dit niet werd gedaan, of er waren geen zeehonden meer. Dit soort zaken toont ook aan dat we niet voorzichtig genoeg kunnen zijn met het ecologisch evenwicht en dat we met de grootste omzichtigheid dienen om te gaan in verband met ‘commerciële interesses’.

The Guardian (2001)

The Scottish fishing industry estimates that the seal population has grown from around 30,000 at the time of the last cull to almost 120,000 today. Although the animals are much loved by the public, fishermen say they pose a real problem.

Fishermen estimate that grey seals consume around 200,000 tonnes of fish in Scottish waters each year – which is more than they are allowed to catch under EU quotas.

Wat een geluk dus, dat geen gehoor werd gegeven aan de vraag tot zeehondenjacht in Europa. Dit bewijst ook dat de cijfers waarmee getoverd wordt door voorstanders van dit soort zeehondenjachten (lees: vaak bonthandelaars), best met een korretje zout worden genomen wat mij betreft…





Karl Lagerfeld over bont

23 02 2009

Tegenwoordig kunnen we er niet meer omheen, ze gooien ons de met bont beklede anorexiamodellen rond de oren. We kunnen er niet naast kijken. Waarom doen ze dit? Om het te verkopen neem ik aan, het is een industrie zoals een ander (hoewel?). Deze industrie en degene die bont dragen zijn verantwoordelijk voor de noodeloze en vaak erg gruwelijke praktijken die met bont gepaard gaan (hoe graag bont fashionista’s het ook ontkennen).

Zouden er eigenlijke degelijke argumenten te zijn om op grote schaal dieren te kweken voor een bontjas of bontkraagje? Ik heb daar ten zeerste mijn twijfels over. Waarom vraagt u zich misschien af…

Wel, neem nu de verdediging van het gebruik van bont door designer Karl Lagerfeld. Volgens hem is de kwestie van bont dragen niets meer of minder dan een kinderachtige discussie. Voor zover zijn betoog… Dat was erg overtuigend moet ik zeggen. Laten me nu met zijn allen bont kopen en alle dieren de schedel inslaan. Laat menselijkheid, empathie, ethiek en moraal maar voor wat ze zijn! Of misschien toch maar liever niet. Laten we de uitspraken van Karl Lagerfeld eens kort onder de loep nemen: krantenartikel

Wat zegt Karl Lagerfeld nu zoal over de bont industrie:

The Chanel supremo said it was “childish” to even discuss the issue of wearing fur in a world where eating meat was normal.

Om te beginnen: opiniepeilingen in België tonen aan dat de overgrote meerderheid tegen bont is…deze mensen zijn allemaal kinderachtig? Dat noem ik al geen serieuze reactie (ik denk dat dit vanzelfsprekend is).

Het is niet omdat mensen vlees eten dat ze ook voor bont moeten zijn. Het ene onderwerp is niet noodzakelijk verbonden met het andere. Ik ben zelf vegetariër, maar dat wil niet zeggen dat ik niet kan erkennen dat er een wezenlijk verschil is tussen voeding en een beetje ‘fur trim’.

Neem nu bijvoorbeeld veganisten (eten geen eieren, kaas, vlees, vis,…)…Deze mensen krijgen een bepaalde vitamine (B12) niet binnen omdat ze geen dierlijke producten eten en moeten daarom B12 pillen nemen. Moet je pillen nemen omdat je geen bontjas draagt?

Sommige mensen zijn allergisch voor soja, sommige mensen zijn… Kortom: voeding is niet hetzelfde.

Het kweken van dieren voor bont is ook wezenlijk verschillend van andere praktijken. Vossen bijvoorbeeld zijn gewoon wilde dieren die in een kooi worden gehouden. Deze dieren zijn niet aangepast aan een leven bij de mens, want ze zijn niet gedomesticeerd. Dat kan ik wel zeggen van een kip. Verder heb ik bijvoorbeeld nog nooit vossen of nertsen met een vrije uitloop gezien. Dit heb ik wel gezien met kippen. Op het vlak van welzijn is er dus ook een duidelijk verschil.

Om dan nog maar te zwijgen over de kromme logica ‘an sich’ van een dergelijke redenering: als vlees goed is, dan wil dit ook zeggen dat bont goed is. Dus als vlees eten goed is, wil dit dan zeggen dat stierenvechten ook goed is (het zijn ten slotte ook maar beesten?). Wat dan van hondengevechten organiseren? Zo kunnen we nog een tijdje verdergaan.

Een gelijkaardige kromme redenering:

Doctors have criticised the use of size zero models, saying it has contributed to a rise in eating disorders among girls who feel pressured to conform to this idea of beauty.

But he said: “In France there are, I think, less than one per cent of people who are too skinny.

“There are nearly 30 per cent of young people who are too fat. So let’s take care of the zillions of the too fat before we talk about the percentage that’s left.”

Dat modellen tot anorexia gedreven worden door de mode-industrie is niet van belang. We moeten eerst kijken naar de mensen die zogenaamd te dik zijn. Dus we moeten het andere probleem (dat misschien zelfs veel erger is?) volledig negeren? Is dit dan ook kinderachtig? Als ik de redenering van Karl Lagerfeld over bont volg, kom ik tot de conclusie van wel. Mensen hoeven zich hierover geen zorgen te maken?

Iets lijkt toch niet te kloppen met dat soort redeneringen.

But he defended the practice, saying there was “an industry who lives from that”.

De vraag of iets ethisch is of niet, staat niet gelijk aan het feit of er iemand geld mee kan verdienen. In china verdienen ze ook geld met het levend villen van katten, dat wil daarom niet zeggen dat dit ethisch is of dat dit nu moet worden goedgekeurd. Dat soort gedachtengangen rammelen langs alle kanten.

Terecht kwam dan ook protest over deze uitspraken:

A spokesman for the support group Beating Eating Disorders said Lagerfeld’s comments on size zero models were “a very sad reflection” on attitudes within the fashion industry.

Een reactie van de dierenrechtenorganisatie PETA:

“Lagerfeld’s childish refusal to acknowledge the needless suffering behind every piece of fur and listen to public opinion means that he is being overtaken in the style stakes by an increasing number of designers who believe that cruelty has no place in fashion.”

Ik kan deze reacties alleen maar bijtreden. Ik kan spijtig genoeg alleen maar vaststellen dat deze uitspraken inderdaad een triestige weergave zijn van de attitudes binnen de modewereld. Deze attitudes zijn niet alleen nefast voor mensen, maar ook voor dieren.





Trappen voor bont humaan?

20 02 2009

Bonthandelaars durven wel vaker beweren dat er ethisch niets mis is met het vangen van dieren in het wild voor bont. Ik heb daar zo mijn twijfels over. Tegenwoordig proberen ze hun imago op te poetsen door (dis)informatie te verspreiden over hun zogenaamde ethische standaarden. Ik zal mij in deze post beperken tot het geven van enkele beelden en informatie uit de Canadianencyclopedia. Zeker van deze laatste bron kan moeilijk gezegd worden dat het ‘pro-dierenrechten’ is, dus ik neem aan dat je ervanuit kan gaan dat het een neutrale bron is. Het geeft ook een evenwichtig beeld. Bekijk de beelden en lees het artikel, en bepaal dan zelf eens of dit werkelijk aanvaardbaar is voor een onnodig luxeproduct.

Enkele quotes:

Opmerking: Ik plaats ook enige quotes betreffende de financiële aspecten, aangezien dit vaak wordt overdreven door de bonthandelaren.

Canadian wild fur represents a small percentage of total worldwide fur sales. The major fur-producing trapping province is Ontario, followed in descending order by Alberta, Québec, Manitoba, Saskatchewan, BC, NWT, NB, NS, the Yukon, Nfld and PEI.

While the annual income of some trappers is at least $20 000 gross, the Canadian average is around $700 gross, and about $350 net.

Many trappers hold full- or part-time jobs and engage in trapping in off-duty hours and at weekends.

Traps are for holding (eg, foot snare, leg-hold, box), or killing (eg, deadfall, neck snare, Conibear, submarine trap). Box holding traps are cumbersome to transport and may cause stress, but they are normally noninjurious. Some species caught in a leg-hold may bite off a limb or limbs (“wring-off”) to escape – unless the trap has a “stop-loss” device. As of 1986 steel-toothed, leg-hold traps were still manufactured in the US but are banned in BC, Alberta, Ontario and NS.

The neck snare may slowly choke the animal to death, as it struggles to escape, or catch around other parts of the body – it can cause gross injuries and protracted suffering. The Conibear trap may not kill quickly if the animal enters it incorrectly or if the closing impact is insufficient. If traps are not visited regularly, animals may suffer from exposure, stress, thirst, starvation, gangrene and predation. Only BC, Ontario, Alberta, NB and PEI require visitation every one to 3 days. To avoid bullet holes in the pelt, a trapper dispatches an animal by clubbing its head, by using a snare on a handle to choke it, or by stamping on its chest.

The attempt of the pro-fur lobby to “discredit” those who express moral positions in defence of animals is illustrative of the friction generated between the conflicting groups.

Bron

Ik weet niet wat jij er van vindt, maar zo ethisch en humaan lijkt mij dat toch allemaal niet. Is dit werkelijk te verantwoorden?





WWF is geen voorstander van canadese zeehondenjacht

14 02 2009

Het staat buiten kijf dat de Canadese zeehondenjacht een omstreden thema is. Ik denk dat je wel op mars moet leven, als je dat nog niet doorhad. Bonthandelaars doen er dan ook blijkbaar alles aan om deze massaslachting op het ijs als legitiem af te schilderen. En van wat ik kan vaststellen, deinzen deze mensen dus werkelijk voor niets terug. Sommige gaan zelfs zo ver dat ze laten uitschijnen dat het Wereld Natuurfonds een voorstander is van dergelijke praktijken. Dat gaat nota bene wel erg ver!

Ik heb dan ook de moeite gedaan om het officiële standpunt van het Wereld Natuur Fonds op te zoeken. De quotes zullen voor zich spreken:

WWF is geen voorstander van de commerciële zeehondenjacht in Canada.

WWF is akkoord met dierenrechtenorganisaties dat deze praktijken ten zeerste tegen de borst stuiten. WWF wil dan ook de beweringen weerleggen dat het een voorstander zou zijn van een grootschalige commerciële exploitatie van deze zeehonden.

WWF erkent het belang van dierenwelzijnsorganisaties en hun acties tegen het dierenleed in dit gebied. Complementair aan hun werk concentreert WWF zich op zijn eigen missie: de bescherming van bedreigde diersoorten en hun leefomgeving.

WWF is daarbij uitermate kritisch als het gaat om het schijnargument, dat soms door de visserij-industrie wordt gehanteerd, als zouden de zeehonden teveel vis eten en de aantallen daarom naar beneden moeten.

De volgende keer als u een voorstander van de Canadese zeehondenjacht hoort beweren dat het WWF voorstander zou zijn van dergelijke praktijken weet u dus wat te antwoorden.





kwaliteitslabel bont

11 02 2009

Enige tijd geleden schreef ik een post over een docu omtrent bont, waar ik niet bepaald tevreden over was. U kan het hier nog eens lezen: klik

Blijkbaar was ik niet als enige ontevreden over deze reportage. Anti-dierenrechtenorganisatie BROK is hier blijkbaar ook niet over te spreken…weliswaar omwille van andere redenen.

In de vorige post stelde ik reeds, op de beurs maken ze geen uitzondering op basis van waar het bont vandaan komt. Ze kijken alleen maar naar de ‘kwaliteit’ van de pelzen. Dat zei de bonthandelaar in kwestie zelf letterlijk in de reportage. Volgens BROK kan dit echter niet, aangezien er een quality label bestaat dat de herkomst van bont zou garanderen.

Aldus de BROK site: link

En wat is er gebeurd met de opnames op de pelsveiling bij Kopenhagen Fur? Sedert eind 2006 worden de vellen op de veilingen niet meer gemengd maar in twee groepen verdeeld: deze uit regio’s waar normen zijn rond dierenwelzijn en deze waar er geen zijn. De eerste groep krijgt een Origine Assured label en is er garantie van herkomst van de vellen. ( http://www.originassured.co.uk/ ) Deze cruciale informatie werd niet vermeld in deze documentaire die dateert van 2008. Wellicht werd er deze informatie uit het interview ‘weggeknipt’ bij het monteren… en hebben we te maken met een anti-bont film verpakt als documentaire.

Ik heb de website die werd aangegeven bezocht en stelde mij hier direct enkele vragen bij. Uiteindelijk is dit hele ‘initiatief’ opgezet door de bonthandel. In hoeverre is zo een label dan eigenlijk werkelijk betrouwbaar?

Wat mij ook direct opvalt in de post van BROK is dat dit label wordt gegeven aan bont afkomstig van landen waar er normen zijn rond dierenwelzijn. Eerst en vooral, welke normen? Hoe streng of hoe zwak zijn die normen en is er enig controleorgaan die er op toeziet? Hoe gaat dit in zijn werk en hoe wordt alles georganiseerd? Ik vind hiet weinig tot geen bevredigende informatie over.

Voor zover ik mij herinner zijn normen ook niet hetzelfde als wetten, een wet is afdwingbaar. Ik dacht dat dit niet hetzelfde is met ‘normen’. Ik lees verder op de website van het zogenaamde ‘origine assured label’ het volgende:

These auction houses have agreed to use the OA™ mark in their sales catalogues to identify farmed and wild skins that come from a country where established national or local regulations or standards governing fur production are in force.

Hier wordt er letterlijk gesproken over: nationale of lokale wetten OF standaarden. Een standaard die is opgesteld is echter al iets heel anders dan een nationale wet (bijvoorbeeld een dierenwelzijnswet). Een standaard heeft ook niet dezelfde functie als een wet, dit laatste heeft een meer afdwingend karakter. Een standaard niet…

Op dit moment zie ik nog steeds niet in hoe een consument er zeker van kan zijn waar dit bont vandaan komt.

Als ik verder lees op de site kom ik dit tegen:

for farmed fur: an EU country as it is bound by EU animal welfare and slaughter directives; any European country which is implementing the Council of Europe recommendation concerning fur animals via national legislation or a code of practice and Canada and USA, where farmers operate under provincial or state laws and established codes of practice.

Een “code of practice”: dus ik kan er vanuit gaan dat ze het hier hebben over richlijnen die waar de bontindustrie (zogenaamd) naar streeft in een bepaald land. Dat is al iets heel anders dan een wet, en ook hier geen specificaties over welke normen, codes of aan welke voorwaarden dit nu juist moeten voldoen. Er wordt gewoon los gelinkt naar andere sites of algemene wetteksten worden gewoon vermeld.

Even verder zien we ook dit staan:

any country which has a regulated and controlled harvest of permitted seal species.

En inderdaad, bij de landen dit dit label hebben gekregen staat inderdaad Canada

Ook zeehondenbont krijgt – van wat ik hieruit kan opmaken – een kwaliteitslabel. Volledig diervriendelijk dus, geen vuiltje aan de lucht (ja, dat is mijn ietwat ironische en sarcastische zelf die naar boven komt).

Volledig ethisch?

Ik denk dus wel dat ik mijzelf terecht vragen stel bij hoe de bonthandel zichzelf even gaat ‘reguleren’.

Er wordt nota bene zelfs gelinkt vanop deze site naar de vijf vrijheden van de farm animal welfare council: link

Ik vraag mij af in hoeverre een gemiddelde bontkwekerij voldoet aan de standaarden die naar voor worden geschoven door het FWAC. Ik denk dan ook dat ik hier in de toekomst nog enige posts aan zal wijden…

NOTA: voortaan zal ik alle posts over bont zowel publiceren op mijn dierenbevrijdingsblog die handelt over alles wat met dierenbevrijding en dierenrechten te maken heeft en op mijn ‘neen tegen bont’ weblog die specifiek handelt over bont en ethiek. Mijn andere weblog: dierenbevrijding en dierenrechten





Kattenbont verboden

30 11 2007

Op 26 November was het eindelijk zover. Er is een Europees verbod op katten – en hondenbont en andere producten van deze dieren goedgekeurd door de Europese Raad van landbouwministers. Het verbod gaat van kracht op 31 december 2008. En als brave dierenactivist die de bontindustrie met argusogen volgt, moest ik hier toch een berichtje over neerschrijven. En het werd tijd ook, het was hier al enige tijd stil.

Het verbod op katten – en hondenbont komt er in navolging van het Belgisch verbod in verband met katten – en hondenbont. Er is dus toch nog iets om trots op te zijn in België. De politici hebben hun werk goed gedaan! (deze keer toch…) Had dit verbod er niet geweest in België, dan zou er op Europees vlak misschien nooit iets ondernomen zijn tegen de wrede praktijken die zich hoofdzakelijk in China, maar ook in andere Aziatische landen afspelen. Iedereen kent wel de beelden van katten of honden die in vreselijke omstandigheden worden gehouden en vaak een pijnlijke dood wacht. In China is er dan ook geen dierenwelzijnswetgeving, dus zijn de dieren volledig overgeleverd aan de wreedheid van de mens. De beelden spreken dan ook voor zich:

Beelden Sky News

Katten in hun kooien, wachtend op het einde

Hier is duidelijk te zien hoe gezelschapdieren gestolen worden voor hun bont Dit toont ook mooi aan dat in het Verre Oosten absoluut niet iedereen het de normaalste zaak van de wereld vindt om deze dieren om te brengen. Laat staan door ze levend te villen. Voor veel Aziaten kan dit ook niet.

De beelden spreken voor zich, en er zijn nog veel meer bewijzen in omloop. Het net staat er vol van. Maar het is geen aanrader om ze te bekijken. Met al dit beeldmateriaal zou je toch denken dat iedereen wel beseft hoe ernstig de situatie is betreffende dierenwelzijn. Maar neen, bepaalde individuen en groeperingen blijven maar roepen langs de zijlijn dat het allemaal niet zo erg is. Sommige durven zelfs te insinueren dat al deze beelden vervalst zijn. (Steven Spielberg zal ze wel gemaakt hebben neem ik aan?)

Neem nu dit ‘grappige’ clipje dat te vinden is op de anti-dierenrechten site BROK:

Dollar farming

Mooi gemaakt, maar dat is het dan ook. Blijkbaar vinden bepaalde mensen er niet beter op dan te insinueren dat dierenactivisten zelf dieren doodmartelen om ‘rijk’ te worden. Vreemd, het grote geld zit nochtans in het verhandelen van bont. Heb ik mijn roeping gemist? Ik denk het niet… Als je niet op de bal kunt spelen, dan maar op de persoon…Dat is de gedachte die hier spontaan bij mij te binnen schiet. Aan u – de lezer – om te raden waarom ik dit denk. Maar het heeft misschien wel iets te maken met de kracht van de argumenten.

Maar wat verwacht je dan ook van deze criticasters van de wet op katten – en hondenbont. Hier is een leuke quote, het is namelijk belangrijk om te weten hoe ze ‘redeneren’:

Bonthandelaars die nog dergelijke vellen of jassen hebben, of verkopers van popjes van honden en katten gemaakt in China uit echt bont van honden en katten zullen een illegale stock hebben zodra het wetsonwerp wet wordt. Minister Verwilghen (VLD) bevestigde dat er geen overgangsmaatregelen voorzien worden voor zij die nog iets bezit in honden- of kattenbont. Dit wijst erop dat hij wel weet dat deze markt in België niet bestaat. Een gedroomd stemmenkanon, iedereen kontent, niemand gekwetst, geen kosten!

Niewsbrief Brok november 2006

Vreemd…

Ik herinner me verklaringen van bonthandelaars enige tijd geleden, waar ze zich verzetten tegen het verbod. Blijkbaar hebben ze nog ‘overschotten’ van katten – en hondenbont van twintig jaar terug, aangezien dit toen wel acceptabel zou zijn geweest. Vreemd, een stock die twintig jaar blijft liggen? Begrijpen wie begrijpen kan neem ik aan. Om nog maar te zwijgen over het sociaal aanvaardbaar zijn van kattenbont twintig jaar terug. Eens zien, we zijn nu 2007. Ik trek hier twintig jaar vanaf en we zijn het jaar 1987. Ik herinner me niet veel kattenslachtingen voor bont moet ik zeggen. Als iemand anders zich wel iets herinnerd, post gerust een commentaar! Is er nu Chinees bont in België of bont van kattenslachtingen een goede twintig jaar terug, toen dit ‘wel acceptabel’ was? Volgens Skynews komt kattenbont wel degelijk Europa binnen. Het zou me dan ook helemaal niet verbazen dat het zijn weg vindt naar Belgische winkels.

Meer over dit onderwerp:

GAIA artikel over het verbod

Martin Callanan, Europees Parlementariër